Rozsiadłam się w łazience, w szkicu mojej wieczorowej kreacji, na który składał się stanik i rajstopy podciągnięte do pępka oraz z włosy upięte na popękanych papilotach. Nałożyłam na twarz grubą warstwę kremu pod makijaż i zaczęłam starannie przeczesywać brwi grzebykiem, dokładnie tak, jak robiły to makijażystki na filmikach, jednocześnie zdając sobie sprawę, że już na tym etapie kończą się moje umiejętności naśladowania ich...

Obserwuję uważnie firany w moim pokoju. Poprawiam uwierające mnie fiszbiny od stanika tak, że w rezultacie wbijają mi się w żebra jeszcze bardziej. Staram się monitorować mój oddech, moje emocje, moje poddenerwowanie i lęki, uwierające fiszbiny i nieruchomą ścianę z muślinu. Podobno tak można się uspokoić. Spokój jednak do mnie nie przychodzi, mimo że znam już każdą nitkę na firanie i wszystkie jej zaciągnięcia, więc drugi raz poprawiam stanik...