Lidię wywlekli nocą z domu. Żołnierz Wehrmachtu okręcił sobie jej warkocz wokół pięści i pociągnął, zrzucając ją z łóżka na podłogę. Drugą ręką zerwał kołdrę, żeby przekonać się, czy poza nią nie spał tam ktoś jeszcze. Na szczęście brat od dawna nie bywał w domu. Poszedł do lasu, w góry. Gdzie i pod kim służył, nie wiedzieli. Nie przychodził do domu po jedzenie, pewnie żeby ich nie narażać. W niczym to nie pomogło – myślała Lidia, wpychając półkożuszek i sukienkę do poszewki, bo prawdziwych podróżnych walizek nie mieli.

Gdy ludzie zorientują się, że niemal każdy człowiek cierpi, często są tym głęboko poruszeni, ale potrafią zrobić wszystko, by współczucie nie zmieniło ich dotychczasowych priorytetów. Odruchy szlachetności w plemionach i narodach wciąż zanikają, lecz zarazem potrafią objawić się nagle, zwykle dzięki przykładowi ekscentrycznej osoby.