Tak, owszem: lubiła przeglądać internetowe aukcje z ciuchami w pracy. Nazwijcie ją straganowym brakorobem, modnisią opierdalaczką, albo jeszcze mniej wybrednie, ale tak już było i zajmowało dokładnie połowę czasu, który zostawał jej między poranną kawą, a jabłkiem przed wyjściem.

Mowa jest iluzją. Słyszymy ją jako ciąg oddzielnych słów, w którym jedno słowo płynnie przechodzi w następne. W odróżnieniu od białych spacji między słowami pisanymi, między słowami mówionymi nie ma krótkich chwil ciszy. Staje się to oczywiste, kiedy słuchamy mowy w obcym języku: nie sposób określić, gdzie kończy się jedno słowo i zaczyna następne.

Poproszę znak drogowy z żabą. – powiedziała Eliza.  - A kwit? - Co… co miało kwitnąć? – Eliza nastraszyła się, że istnieje jakiś przepis, który pozwala ustawiać znaki ostrzegawcze dopiero po przekwitnieniu bzu, na przykład.

Idźcie do jakiejkolwiek biblioteki i losowo wybierzcie jedno zdanie z dowolnego tomu. Istnieje prawie stuprocentowe prawdopodobieństwo, że choć nie wiedzieć jak długo byście szukali, nie znajdziecie identycznego zdania. Szacunki na temat liczby zdań, które jest w stanie wytworzyć zwykły człowiek, zapierają dech w piersiach.

Nad ławeczkami przywierconymi do pokładu unosiła się radosna atmosfera. Raz po raz wybuchano śmiechem (nie nazbyt jednak głośnym). Nikt nie próbował brylować i zagłuszać innych. Nikt nie odwoływał się do stu tysięcy beczek zgniłej kapusty.