Leszek Balcerowicz, dziadek Andrzej, Przemek z 2a i cała Polska powiatowa winni są śmierci  mojego ukochanego, Damiana. Przez nich wszystkich albo dzięki nim siedzimy tu teraz i  radzimy. Ale od początku. 

Zszedłem na dół tylko po zapałki, a wróciłem po trzech godzinach, z kieszeniami pełnymi  śmieciowych historii, które ktoś musiał wyrzucić, żeby w głowie nie brzęczały. Pozbierałem je, bo  miałem do wykonania pracę. Pisanie to praca, jak każda inna. Niektórzy sądzą, że kaprys, ale ja na  przykład wolałbym ubijać kotlety albo czyścić kible.

Mój ojciec zawsze do nas wracał. Czasem znikał na tak długo, że zapominaliśmy, jak wygląda jego twarz. Mama, która musiała być dla nas obojgiem rodziców, miała cierpliwość anioła. Pozwalała nam rosnąć dziko niczym chwastom. Uciekaliśmy z Irkiem na całe dnie do lasu, gdzie plądrowaliśmy gniazda ptaków, a potem wspinaliśmy się na czubki drzew, by nauczyć się latać.