Aslam siedział na krześle przed swoim domem. Wpatrywał się w okna zabudowań po drugiej  stronie ulicy i zastanawiał się, od ilu to już lat zwykł siadać w tym samym miejscu, z tym  samym widokiem, nie licząc zmian koloru ścian domu naprzeciwko (teraz był to - nieco zbyt  jaskrawy jego zdaniem - odcień zieleni). Czy jego ojciec też lubił tu przesiadywać? Tego nie  pamiętał. Bua, pomoc domowa, przyniosła mu w maleńkiej filiżance popołudniowy chai.

Za oknem przesuwały się pola, poszarzałe od zimnego poranka, otulone białym woalem. Słupki  trakcji migały w równych odstępach, jakby ktoś odmierzał czas linijką. Stukot kół pociągu  usypiał. Ludzie w przedziale milczeli, każdy pogrążony we własnych myślach, których nikt nie  miał prawa dotknąć.