Leżałem w łóżku, a serce tłukło mi się jak walący do drzwi pijak, którego żona  przysięgała nigdy więcej nie wpuszczać do domu. A może to był nasz sąsiad spod  siódemki. Pamiętam własny niepokój w dziecięcym pokoju. Nieszczelne okno z  poszarzałą od rzeczywistości firanką. Zimny nów księżyca, który do spółki z  osiedlową latarnią, jak cwany duet recydywistów okradali noc z mroku.

Tego dnia w końcu zrobił to, nad czym pracował przez ostatnie kilka tygodni. Postanowił latać. Zakurzony strych jego domu był idealną kryjówką. Chłopiec wspiął się ze swoją konstrukcją na parapet otwartego okna, gdzie mógł słyszeć, jak jego rodzice kłócą się na werandzie. Może w końcu mnie zauważą, pomyślał. Z całych sił wciągnął swoje skrzydła i założył na plecy.

„Pójdę, powiem i dostanę tabletki. - postanowił Piotr– Normalnie. Jak dorosły, który zadbał o siebie.  ...ale co ja powiem? Że mi źle przez Agatę? Zaraz zacznie się drążenie! Zaraz padnie, że to nie przez nią, tylko przez moje złe wzorce przywiązania wyniesione z dzieciństwa i włączony zostanie detektor nadopiekuńczej, albo nieobecnej, albo pasywno-agresywnej matki oraz niedojrzałego, albo nieznanego, albo autorytarnego ojca pijaka (przepraszam, osoby w kryzysie uzależnienia), czy co tam będzie pasowało do odejścia Agaty.”