Słowa

- Rany, muszę wracać! - wykrzyknęła pani Lora i zanim zdążyli przejść do sedna, obróciła się na pięcie i popędziła przed siebie. – Zaraz wracam! - rzuciła jeszcze przez ramię a potem zniknęła w swojej drewnianej altance (bardziej schowku na narzędzia), którą ktoś wyposażył w pełnowymiarowy kominek. Podczas swoich rzadkich wizyt na działce, pani Lora czasem w nim paliła. Może wciąż marzyła o domku na wsi, a może tylko pozbywała się jakichś starych listów i rachunków.

Rano tafla lotniska lśni świeżym deszczem. Jest piątek. Dookoła mnie twarze, mnogość oblicz, rozmyte i uśpione, różnorodnie ugrymaszone, włosy w nieładzie lub starannie ucharakteryzowany wizerunek, pan w puchowej kurtce je bułkę, zagryza pospiesznie, łapczywie, w akompaniamencie dynamiki lotniska, gdy tymczasem ruch się wzmaga, tężeje i nasyca ludzką energią, ciała się zderzają, ocierają, prześlizgują i przenikają swoje terytoria. Niewidzialne ścieżki codzienności. Jeden ze strażników, dotychczas spokojny, otrzymuje wiadomość przez krótkofalówkę. Ewakuacja lewego skrzydła.

Wagon był starego typu, z przedziałami, chociaż przysięgłabym, że na schemacie wybrałam sobie jedno z miejsc pierwszej klasy w wagonie bezprzedziałowym klasy drugiej. A jednak! Przedziały jak za dawnych dobrych czasów, gdy wypadało jeszcze tłuc skorupki gotowanych na twardo jaj i pytać współpodróżników, czy ktoś ma ochotę się poczęstować. 

Południe Francji – wszystko tonie w słońcu – fontanny wyrzucają w niebo tony wody. Otwarte okna, oczy Afroamerykanek w otwartych samochodach. Biały kamień niesamowitej architektury ,,Art Deco”. Tłum wiwatujący pod hotelem na cześć gwiazdy sportu – za rogiem bójka kloszardów z Arabami. Kalejdoskop kolorów marynarzy z całego świata. Ogrom ludzi normalnych – a Ty się robisz nienormalny, bo dziewczyny mają takie oczy i tak uśmiechają się do Ciebie, że ja już dwa razy się nabrałem, przyjmując to jak zaproszenie do różańca. Nad wszystkim boska muzyka radia ,,Monte Carlo”. W porcie zadomowił się obcy pancernik. Marynarze przybrali go karnawałowo – odbicie tysięcy lampek tańczy na wodzie kolorowego kankana. Brawo! Młodziany dodadzą atrakcyjności zabawie – a Ty, jaki Ty by nie był, szukaj tego kolosa – jesteś Człowiekiem i też jak wszyscy na święto czekasz. To ludzki świat. Czeka nierealny dla mnie, tylko morze jest prawdziwe. Gigantyczny…miesza kolory ze słonecznym blaskiem wszystkie odcienie błękitu. Kamienie są ciepłe. W słońcu kąpią się kobiety.

Patrzę dłuższą chwilę na Alana, a Alan na mnie. Gapi się spod kredowo białego łba zmęczonymi oczami i dołami w kolorze atramentu z długopisu. Jest nieogolony, nieumyty i siedzi przed maszyną do pisania wraz ze stosem niedopałków, cygar, przypalonych, brudnych gaci i żółto-szarymi kłębami dymu.