W potocznym rozumieniu pokora nie wydaje się czymś zasługującym na aplauz. Człowiekowi pokornemu przypisuje się nadmierną uległość i potulność w stosunku do szefa, brak własnego zdania, gotowość każdorazowej zmiany opinii, służalczość, lizusostwo i wreszcie dewizę „przepraszam, że żyję”.

Ludzie stąpają po ziemi od setek tysięcy lat, pływają w wodzie i po wodzie od kilku tysięcy, a od ponad stu lat latają coraz bliżej gwiazd. Dobrzy żeglarze nie pobłądzą kierując się gwiazdami, ale nawet najlepszym trudno płynie się pod prąd. Józek zwykle tak płynął, przynajmniej metaforycznie, co wcale nie znaczy, że łatwiej.