W 1899 roku profesor Sorbony stwierdził, że możliwe jest wreszcie napisanie historii astrologii, ponieważ w końcu upadła. Tymczasem w 1975 roku stu dziewięćdziesięciu dwu wybitnych naukowców, w tym dziewiętnastu noblistów, opublikowało apel, w którym wyrażało zaniepokojenie rosnącą popularnością astrologii. Według nich, może to „przyczynić się do nasilenia irracjonalizmu i obskurantyzmu.”

Pierwszy był drewniany koń. Stał na środku kuchni, między kaflowym piecem a szafką ze zlewem. Tarasował drogę mamie, kiedy w dużym kubku przenosiła gorącą wodę z kotła na piecu i polewała nią brudne naczynia. Trzeba było uważać na piekące krople spadające z kubka, na gładkie rozgrzane kafle pieca, do których przyklejały się włosy.

Hollywood dobrze zaznajomiło nas z podróżami w czasie. Filmy takie jak „Terminator”, „Dzień Świstaka”, „Powrót do przyszłości”, „O północy w Paryżu”, „Interstellar” to tylko niewielki zbiór filmów, które każą nam stawić czoła zawiłym paradoksom wynikającym z przeskoku w czasie w przód lub wstecz, jak na przykład cofnięcie się w czasie i przypadkowe uśmiercenie własnego dziadka.