Blog

Było wesoło i pogodnie. Co chwilę na szczyt docierali nowi amatorzy widoków. A było na co popatrzeć. Z tarasu widokowego roztacza się panorama Sudetów. Pstrykano selfie, zdjęcia grupowe. Ktoś nawet wspiął się na barierkę oddzielającą ażurowe schody od popękanych bloków skalnych. Nagle podniosły się krzyki.

Ciemne plamy na jasnych spodniach. Co mi strzeliło do głowy, żeby ubrać takie jasne spodnie? Wszystko na nich widać. Kto w dzisiejszych czasach nosi takie spodnie? Nikt. Ja. Ja noszę. I po co? Mam wrażenie, że odcisnąłem na nich każdą kroplę każdego płynu fizjologicznego, jaki przepływa przez albo wypływa z mojego ciała.

Pchaliśmy samochód dobrych kilka kilometrów. Na więcej nie mieliśmy już sił. Zmordowani, padliśmy na ziemię. Oparci o citroena, szukaliśmy rozwiązania problemu. Rozwiązanie nadjechało ciągnikiem z przyczepą. Traktorzysta zatrzymał się, wysiadł ze swojej maszyny i zajrzał pod maskę naszego auta. Postukał, pomruczał i powiedział, że tym czymś już nigdzie nie pojedziemy.

Marta nigdy nie pracowała. Nieznane było jej wstawanie z dźwiękiem budzika, aby przygotować mężowi kanapki do pracy czy strzepnąć sen z pościeli. Marta mogła spać zawsze do której tylko miała ochotę.

Eksperyment zapowiadano na początku drugiej połowy XXI wieku. Już wtedy wiadomo było, iż wszystkie fale dźwiękowe nie rozchodzą się donikąd lecz pozostają uwięzione w przestrzeni fizycznej. Kolejne doświadczenia wykazały, że doskonałymi warunkami ułatwiającymi odtworzenie głosu ludzkiego są tereny górzyste a konkretnie fragmenty wzniesień z charakterystycznymi uskokami tektonicznymi.