Blog

I nagle to wszystko okazało się prawdą. Miałem kilkanaście sekund na wybór postaci. Chciałem być pasterzem, ale było ich już zbyt wielu. Nikt nie chciał być osiołkiem, więc jako osiołek stanąłem w otwartych wrotach bożonarodzeniowej stajenki. 

Odkąd Piotrowi zmarła żona, stał się rezydentem lokalnej nekropolii, znawcą obyczajów bluszczu i praktykiem dziennic (to takie strzydziestokrotnione miesięcznice).  - Nie uciekam od życia – mówił zaniepokojonym bliskim, którzy próbowali wyciągnąć go z cmentarza i posadzić z powrotem za biurkiem.  – Uciekanie od życia to jest teraz właśnie moje życie!

Szarpał się jak ptak na uwięzi. Krzyczał. Wyrwał się z potrzasku i padł twarzą na szybę. Zabolało. Otworzył oczy i niezbyt wyraźnie zobaczył nad sobą zagniewaną twarz mamy. Policzkowała go. Za każdym uderzeniem wylewało się trochę herbaty z garnuszka, który trzymała w lewej ręce. Jej policzki, aż po skronie czerwone, świadczyły o maksymalnym wzburzeniu.

Drzwi zaskrzypiały i został sam w ciasnym pomieszczeniu. Trzeba drzwi naoliwić, bo skóra cierpnie, pomyślał Jacek, choć w tej chwili miał większe zmartwienie. „Niech nikt się nie waży mu pomóc” – usłyszał głos ojca. Wiedział, że nikt nie sprzeciwi się jego ojcu, nawet mama. Zaremba budził lęk.

Mekka polskich turystów w początkach XXI wieku. Znów tu pielgrzymujemy, jak wtedy. Kamieniste plaże, długie wybrzeże przypominające leżącego jamnika, kuny i lipy, język dający poczucie, że jesteś prawie u siebie albo przynajmniej u dawno niewidzianej rodziny.