Słowa

To był zimny, ale deszczowy dzień. Ocieplenie klimatu zrobiło swoje. O tej porze roku na zewnątrz powinien leżeć miękki, biały puch. Może to i lepiej? Pomyślała Aniela. Przynajmniej ziemia nie była zmarznięta. Westchnęła ciężko, zdjęła z regału niewielką ramkę ozdobioną złotymi kwiatami i usiadła w głębokim fotelu w kratkę.

Metodyczne uderzenia drewnem o drewno niosły się echem po wiosce. Słońce dopiero zaczęło wstawać, ale rytm wybijany przez młotek stolarski zdążył obudzić już wszystkie koguty, które piały dziko, wyrywając ze snu mieszkańców Czarnego Dołu. Faceci w luźnych kalesonach i kobiety w bialutkich koszulach nocnych wyglądali przez okna, obserwując jak ich sołtys, Artur Keller, wbija w wilgotną ziemię ostatni słupek ogrodzeniowy przy nowym wybiegu dla krów.

Ostatnio chodzę spać wcześnie, więc budzę się o godzinach typu 3:33 ni to wyspana, ni to niewyspana. W końcu znowu zasypiam, ale już po kilku godzinach wahania i z jakąś kanapką ciężko leżącą w żołądku. Dziś też tak się stało, z tym że dziś o ósmej rano był pogrzeb matki mojego sąsiada, więc jak już rozkosznie rozłożyłam się na poduszeczkach, to zaraz musiałam wstać.

Lea pojawiła się wreszcie na dole, bez słowa rzuciła plecak na podłogę, a sama usiadła ciężko na szafce i powoli wiązała sobie buty. Szło jej to wyjątkowo mozolnie. Buty były wysokie do pół łydki i miały z tysiąc dziurek. Przypominały okropne, ciężkie glany punków z mojego dzieciństwa, tylko że te miały zielonkawy kolor.

Było wesoło i pogodnie. Co chwilę na szczyt docierali nowi amatorzy widoków. A było na co popatrzeć. Z tarasu widokowego roztacza się panorama Sudetów. Pstrykano selfie, zdjęcia grupowe. Ktoś nawet wspiął się na barierkę oddzielającą ażurowe schody od popękanych bloków skalnych. Nagle podniosły się krzyki.