Pani Maria trzymała się torebki mocno i z nadzieją. Przewieszona rano przez ramię ciasna uprząż zmuszona została do skrajnej kooperacji z jej właścicielką i wiedziała jedno: że ma nie zwracać na siebie uwagi. Nie chciała umierać.

– Mam odejść czy zostać? W końcu trzeba coś zdecydować. – Amelia powiedziała głosem pozbawionym emocji. – Co mówiłaś? – Zapytałem, żeby zyskać na czasie i doczytać na tablecie poranne wiadomości. – Słyszałeś – rzuciła bez przekonania. – Do południa jest czas na decyzję.

To był zimny, ale deszczowy dzień. Ocieplenie klimatu zrobiło swoje. O tej porze roku na zewnątrz powinien leżeć miękki, biały puch. Może to i lepiej? Pomyślała Aniela. Przynajmniej ziemia nie była zmarznięta. Westchnęła ciężko, zdjęła z regału niewielką ramkę ozdobioną złotymi kwiatami i usiadła w głębokim fotelu w kratkę.

Metodyczne uderzenia drewnem o drewno niosły się echem po wiosce. Słońce dopiero zaczęło wstawać, ale rytm wybijany przez młotek stolarski zdążył obudzić już wszystkie koguty, które piały dziko, wyrywając ze snu mieszkańców Czarnego Dołu. Faceci w luźnych kalesonach i kobiety w bialutkich koszulach nocnych wyglądali przez okna, obserwując jak ich sołtys, Artur Keller, wbija w wilgotną ziemię ostatni słupek ogrodzeniowy przy nowym wybiegu dla krów.