Blog

Jak każdego popołudnia Chris nie miał co ze sobą począć. Siedział na ławce gapiąc się bezmyślnie przed siebie. Jego bezczynny umysł ożywił się na chwilę dostrzegłszy sporą kępkę trawy wyrastającą z rynny pobliskiego domu otoczonego nienagannym trawnikiem, koszonym regularnie przez magistrackie roboty. „Nikt jeszcze nie pomyślał o maszynach do koszenia rynien”...

Dwóch braci stoi w gabinecie martwego ojca. To bliźniacy. Jeden z nich trzyma pistolet. Broń jest naładowana i skierowana w skroń strzelającego. …

Jako pierwszą widzę ścianę w kolorze ochry, na przeciwległym do mnie krańcu pokoju. Pod ścianą fotel - butelkowo zielony, schowany za łóżkiem, wyłaniający się za niego do połowy. Na fotelu biały płaszcz w granatowe kwiaty, choć może jest to szalik? Nie, nie szalik - jeśli już to szal, ozdobna chusta, taka, którą zakłada się do teatru albo na przyjęcie w ambasadzie.

Mój stary jest fanatykiem terapii. Kiedyś był tylko poczciwym laryngologiem, teraz stał się, jak to on mówi, “lekarzem nie tylko ciała, lecz także duszy”. Przejebane. Już jak się to słyszy, nie trzeba się wcale umawiać na sesję. Czasem wyobrażam sobie terapię z moim ojcem siedzącym w turkusowym, pluszowym fotelu, nad nami wiszą na ścianach stockowe zdjęcia - wyniki wyszukiwania haseł “czułość”, “bądź sobą”, “wewnętrzne dziecko”.

Klaus miał odrażające hobby. Kiedy dowiedział się, że ma guza wielkości śliwki (nie prawdziwej, zgrabnej węgierki, lecz straganowego kundla o sześciu centymetrach długości i pestce nieodchodzącej od miąższu) odwiedzał wciąż nowych, prywatnych lekarzy, aby postawić ich w niekomfortowej sytuacji.