Blog

Kazali mi napisać na zdrowej nodze: „Nie ta noga”. I to takie śmieszne. Ze spóźnieniem uznałem, że to kompletnie nie na miejscu, bo zbyt mocno skupiłem się na zadaniu. Dopiero później przemyślałem sprawę głębiej. Pisanie na zdrowej nodze „nie ta noga” to planowanie porażki, to coś kompletnie niezwiązanego ze mną.

Małgorzata Piziur pierwszą filiżankę zaparzała jeszcze przed świtem. Gęsta ciemność rozrzedzała się tworząc szare smugi, księżyc bladł, w oddali czasem migały reflektory zagubionych samochodów. Miała na sobie kwiecisty, satynowy szlafrok, który zakładała wyłącznie w sobotnie poranki od wiosny do późnego lata. To był święty czas: tylko ona i czarna kawa. W kuchni unosił się zapach ziemi z cynamonem.

Myślisz czasem o swoim dziadku? O tym starym, zdziwaczałym człowieku, o którym pragnie zapomnieć cała twoja rodzina? O tym szalonym, niskim, bezbronnym, rozklekotanym i wyciszonym ludziku, który wszystkie te wasze: „tak” i „nie”; wszystkie te „dzień dobry” i „do widzenia”; „dziękuje” i „spierdalaj” zamienił na przejrzysty system krótkich pomruków i jęków?

Tego lata zaczęły umierać koty, a Ty nie dowierzałaś, że rzeczywistość może być tak bezlitosna. Czytałaś artykuły w Internecie, nie komentowałaś, bo co Ci się wychylać przed szereg, i tylko robiłaś się coraz bardziej ponura. Naiwna jesteś, Teresa, ile Ty masz lat? Proszę Cię, koty od zawsze umierają, tak jak ludzie, psy, ślimaki.

Ta śmierć nie była piękna i otoczona kwiatami, jak zapatrzona w nieboskłon prerafaelicka Ofelia. Była cicha, jak mieszkanie o piątej rano i trochę niechlujna, jak brudne naczynia zalegające w zlewie. Ojciec Marii leżał w kącie, na rozkładanym tapczanie, który wstawiono do kuchni tak dawno, że kobieta nie pamiętała już czasów gdy go tam nie było.