Słowa

W wolne dni nie było słychać skrzypienia drzwi maminej szafy, nawet kiedy było już porządnie jasno. Tata wstawał pierwszy i znikał w kuchni nie wiadomo kiedy, zanim przebudziłam się i sennie obserwowałam siwą od kurzu wiewiórkę, wiszącą na ścianie nad głową.

Kiedy mama i tata byli w pracy, babcia Ludka pieliła w ogródku obok stodoły, wyrywała z ziemi marchewkę i pietruszkę, zrywała i łuskała groch, gotowała obiad.

Pierwszy był kurnik, do którego chodziło się z babcią. Zajmował prawą stronę chlewika, zbudowanego z grubych drewnianych bali, tak starych, że już nawet nie pachniały drewnem, a strop tonął we mgle prawiecznych pajęczyn. Najpierw trzeba było iść po trawie, potem schodziło się niżej, w błoto z odciśniętymi stemplami kurzych łap.

Pierwszy był drewniany koń. Stał na środku kuchni, między kaflowym piecem a szafką ze zlewem. Tarasował drogę mamie, kiedy w dużym kubku przenosiła gorącą wodę z kotła na piecu i polewała nią brudne naczynia. Trzeba było uważać na piekące krople spadające z kubka, na gładkie rozgrzane kafle pieca, do których przyklejały się włosy.

Razem z Tomkiem niedługo pozostawali jedynymi dziećmi, na świat przychodziły kolejne. Tomek został wyznaczony na gospodarza i tak miało zostać już na zawsze, bo Lidia rodziła już tylko dziewczyny: Anię, Teresę i najmłodszą Dankę.