Słowa

Barka jest moi domem. Spędzam na niej najwięcej czasu i na niej przeżywam moje najlepsze chwile. Nazwałem ją Santa Maria do Rio Negro. Nigdy nie ukrywałem tego, że kocham Maryję. Wprawdzie nigdy jej nie widziałem, ale zawsze czuję jej obecność.

Ludzie stąpają po ziemi od setek tysięcy lat, pływają w wodzie i po wodzie od kilku tysięcy, a od ponad stu lat latają coraz bliżej gwiazd. Dobrzy żeglarze nie pobłądzą kierując się gwiazdami, ale nawet najlepszym trudno płynie się pod prąd. Józek zwykle tak płynął, przynajmniej metaforycznie, co wcale nie znaczy, że łatwiej.

Zimą było go mniej. Ale zimą wszystko wydawało się funkcjonować na obniżonych wartościach. Zrozumiałe, że biegacz musiał wtedy trochę istnieć, a trochę znikać. To ciężka pora do biegu, do opuszczania domu, do przemierzania zewnętrza. Stawał się więc trudniejszy do zaobserwowania – jak stroniący od niepotrzebnego wystawiania się na mróz przedstawiciel z gatunku biegaczy. Wciąż przemierzał swój rewir, ale rzadziej, krokami wolniejszymi, otoczony cyrkulującym wokół ust śmietanowym powietrzem zimy.

- Niech pani spróbuje opowiedzieć ten sen – zaproponowała, przygładzając fałdy sukienki na kolanach. Łatwo jej mówić. Jak przekazać coś, czego nie chcę poczuć już nigdy więcej, ładunek grozy i obrzydzenia, tak silny, że gdyby nie minął po kilku sekundach od mojego ocknięcia się, to postradałabym rozum, jestem tego pewna.

Kościół stał na środku miejskiego rynku, różowy i pomarszczony jak kołdra z pierza uszyta przez babcię Ludkę. Granatowe kopuły na szczycie wież przypominały mi celuloidowe piłki na gumkach, które tata kupował nam na przykościelnym straganie.