Słowa

Prowincjał chciał zobaczyć na własne oczy jak sobie radzę w dziczy. Ufał mi, ale na własne oczy widzi się lepiej niż na cudze, a poza tym nie od dziś wiadomo, że zaufanie jest dobre, ale kontrola lepsza.

Otwieram stronę Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Jerzego Pilcha w Kielcach. Na podstronie „Aktualności” czytam interesujący mnie nagłówek. Czytam dwa razy. I jeszcze raz. Nie mogę uwierzyć. A jednak. Nagłówek brzmi: II Ogólnopolski Konkurs Literacki na Felieton o "Brzytwę Pilicha". Jestem zdezorientowany.

Burza przesunęła się nocą w dół rzeki, ale w dzień zawróciła. Dogoniła mnie, choć uciekałem przed nią ślizgaczem. Ciemne chmury były prawie na wyciągnięcie ręki. Wiatr i fale wściekle atakowały moją łódź. Ślizgacz nabierał wody i coraz mozolniej pokonywał kolejne fale.

Jak każdego popołudnia Chris nie miał co ze sobą począć. Siedział na ławce gapiąc się bezmyślnie przed siebie. Jego bezczynny umysł ożywił się na chwilę dostrzegłszy sporą kępkę trawy wyrastającą z rynny pobliskiego domu otoczonego nienagannym trawnikiem, koszonym regularnie przez magistrackie roboty. „Nikt jeszcze nie pomyślał o maszynach do koszenia rynien”...

Dwóch braci stoi w gabinecie martwego ojca. To bliźniacy. Jeden z nich trzyma pistolet. Broń jest naładowana i skierowana w skroń strzelającego. …