Blog

Nad ławeczkami przywierconymi do pokładu unosiła się radosna atmosfera. Raz po raz wybuchano śmiechem (nie nazbyt jednak głośnym). Nikt nie próbował brylować i zagłuszać innych. Nikt nie odwoływał się do stu tysięcy beczek zgniłej kapusty.

Marta nigdy nie pracowała. Nieznane było jej wstawanie z dźwiękiem budzika, aby przygotować mężowi kanapki do pracy czy strzepnąć sen z pościeli. Marta mogła spać zawsze do której tylko miała ochotę.

Był chłopiec, który duszę zaprzedał, by świat konający ratować, bo tylko ile widział - wiedział, trzeba działać - szeptała mu troska.

Moja młodsza siostra mówi, że nie czuje się człowiekiem. Zabiera mnie na spacer do ZOO i w tajemnicy szepce...